FSLN
Z Anarchopedia
Ich rządy charakteryzowany, się uwłaszczeniem chłopów i ziemi od swych panów, wielką reformą gospodarczą, politykę socjalną, przy jednoczesnej liberalizacji życia społecznego, oraz nacjonalizacji przedsiębiorstw należących do zagranicznych firm, szczególnie amerykańskich, za respektowaniem prawa międzynarodowego(tj. za wypłaceniem odszkodowania).
W chwili obecnej sandiniści stanowią opozycję wobec rządzącej Liberal Constitutional Party.
Spis treści |
[edytuj] Opozycja wobec Somozy (1961–1979)
Formalnie FSLN zaczęło działać 23.6.1961 roku, założone przez Carlosa Fonseca Amador'a, Tomása Borge Martínez'a i Silvio Mayorga. Łączyło ono idee "narodowego ruchu do wyzwolenia" spod dyktatury rodziny Somozy. Głównym bodźcem na powstanie FSLN była coraz większa aktywność komunistycznych partyzantów, oraz coraz większe represje, ucisk i bieda w kraju.
FSLN wzięło swoją nazwę od Augusto César'a Sandin'a, który w latach 20-tych i 30-tych organizował partyzantkę przeciwko amerykańskiej dominacji w tym kraju.
Sandiniści jeszcze w latach 60-tych próbowali, dzięki pomocy F. Castro, zorganizować partyzantkę masową, lecz nie mieli oni specjalnego poparcia. Dopiero w latach 70-tych przy stale rosnącej korupcji, biedzie oraz terrorze, znaczna część chłopów zaczęła popierać FSLN. Punktem zapalnym było trzęsienie ziemi w stolicy tego kraju(w którym zgięło około 400 tys. osób a 250 tys. pozostało bez dachu nad głową)a rząd Somozy marnotrawił całą pomoc międzynarodową, przez co miasto nie zostało odbudowane, spowodowało, iż nawet ludzie, zwolennicy reżimu oraz znaczna część prawicy, zaczęła popierać FSLN.
10.1.1978 roku, zamordowany został Pedro Chamorro, przeciwnik reżimu Somozy oraz redaktor pisma opozycyjnego(La Prensa). Było to bezpośrednim powodem wybuchu, ogólno-narodowego powstania, przeciwko dyktaturze, które rozpoczęło się masowymi strajkami a skończyło walkami na wsi i w miastach(ale w wielu miejscach armia poddawała się bez walki).
Mimo tego, lotnictwo rządowe rozpoczęto bombardowanie wielu miast zajętych przez partyzantów i pomimo przytłaczającej przewagi, junta Somozy 17.6.1979 roku, uciekła z kraju a dwa dni później do stolicy Managua, będąc jednocześnie pozdrawianymi przez tłumy i witani jako wyzwoliciele, wkraczają sandyniści.
[edytuj] 1979-1990
W celu jak najszybszej poprawy sytuacji, założony został nowy rząd składający się z 2 sandynistów(Daniel Ortega i Moises Hassan), powieściopisarza Sergio Ram í Mercado, biznesmena Alfonso Rebelo z podporą Central Sandinista Trabajadores, Asociación Mujeres Nicaragüenses Luisa Amanda Espinoza (organizacji kobiecej).
Wprowadzono liczne reformy:
- Nacjonalizację przedsiębiorstw należących do rodziny Somozy
- Reforma Rolna(uwłaszczenie oraz wsparcie)
- Wolność zrzeszania przez robotników i rolników
- Zniesienie tortur oraz kary śmierci
- Kontrolę kosztów życia
- Wolny i obowiązkowy dostęp do edukacji, na każdym poziomie
- Prawa mieszkaniowe
- Ochronę surowców naturalnych
- Wprowadzenie wszelkich wolności(wyznania, poglądów, zrzeszania itp.) przy jednoczesnym powrocie innych partii z wygnania
- Równouprawnienie kobiet
- Wzięcie pod ochronę państwa Lasów Deszczowych
- Prawa ochrony środowiska oraz plany pozyskiwania energii z alternatywnych źródeł.
Na ogromną uwagę zasługuje fakt, bezpardonowej i bardo skutecznej walki z analfabetyzmem W ciągu raptem pół roku, ponad 0,5 mln. ludzi zostaje nauczonych czytać i pisać, analfabetyzm spadł z 50% do 13% a w dalszym procesie piśmienności brało udział blisko 100 tys. nauczycieli.
Od początku lat 80-tych administracja USA, zaczęła organizować bojówki, szwadrony śmierci, bady najemników, wymierzone w rządy Sandinistów, nazwano je mianem Contras, którzy przeprowadzali ataki wyłącznie, na obiekty i cele cywilne.
[edytuj] Wybory w 1984 roku
Wszelkie niezależne organizacje oraz ONZ, uznały te wybory za wolne i bardzo dobrze przeprowadzone. Mimo to, USA nie uznały tych wyborów.
[edytuj] Contras
W 1981 roku, w biurze R.Regana zapadła decyzja o finansowaniu, bojówek, które miały obalić władzę sandynistów. Była to odpowiedź na sponsorowanie komunistów w Salwadorze przez Kubę. W tym celu powstała w Hondurasie i Kostaryce kontrrewolucyjna grupa(w skrócie contras), złożona z najemników oraz dawnej gwardii Somozy.
Działania Contras na terenie Nikaragui polegały na masowych torturach i mordach. Wszystkie środowiska polityczne potępiły Contras, jako działania terrorystyczne, ONZ wkrótce zrobił to samo, jednocześnie zainteresował się udziałem USA w tym, tak więc 1982 roku, nie mając wyboru, USA uznały Contras za organizację terrorystyczną.
W 1983 roku, kongres zakazał finansowac Contras, lecz CIA i Regan dalej to robili, doprowadzając do wybuchu afery Iran-Contras.
