KPP

Z Anarchopedia

Nazwę Komunistyczna Partia Polski można odnieść do dwóch organizacji politycznych działających w różnych okresach polskiej historii.

Spis treści

[edytuj] W okresie II Rzeczypospolitej

Partia marksistowsko-leninowska założona 16 grudnia 1918 roku na zjeździe połączeniowym SDKPiL i PPS-Lewicy, przy ulicy Zielnej w Warszawie. Do III zjazdu w 1925 roku nosiła nazwę Komunistyczna Partia Robotnicza Polski. Nowa nazwa symbolizować miała otwarcie się partii na nowe środowiska. Od lutego 1921 roku KPP należała do Międzynarodówki Komunistycznej i otrzymywała z Moskwy zarówno środki finansowe jak i dyrektywy do których spełniania była zobowiązana pod stałą kontrolą organów Międzynarodówki. Od 1923 roku do KPP wchodziły takie organizacje jak: KPZU i KPZB, które zgodnie z zasadą, że w jednym państwie może istnieć tylko jedna partia komunistyczna będąca sekcją Kominternu, były traktowane jako autonomiczne obwody KPP. KPP koordynowała i nadzorowała także działalność takich organizacji jak "Pionier", "Komunistyczny Związek Młodzieży Polskiej" czy "Międzynarodowa Organizacja Pomocy Robotnikom". KPP od 1919 roku była zdelegalizowana, za poparcie Rosji w okresie wojny polsko-bolszewickiej. Wynikało to także z przepisów polskiej konstytucji, która zabraniała funkcjonowania w Polsce organizacji, których siedziba znajduje się za granicą.

W latach międzywojennych KPP rozdarta była między dwie frakcję: mniejszościową i większościową. Ta pierwsza opowiadała się za współpracą z socjalistami, budowaniem "Wspólnego Frontu Antykapitalistycznego", druga zaś była bardziej sekciarska, dogmatyczna. Mimo prowadzenia działalności antypaństwowej i finansowej zależności od wschodniego sąsiada, do końca lat 20., część działaczy KPP, takich jak Adolf Warski, Maria Koszutska czy Maksymilian Horwitz, broniła się przed zamienieniem tej partii w radziecką agenturę. W 1928 roku III Międzynarodówka uchwaliła program (narzucony wszystkim partiom komunistycznym) zakładający obalenie siłą ustroju burżuazyjno-kapitalistycznego, zdobycie władzy na drodze rewolucji i zaprowadzenie światowej dyktatury proletariatu. Będące efektem tej uchwały, czystki partyjne, spowodowały objęcie władzy w KPP przez grupę osób bezapelacyjnie podporządkowanych Stalinowi z Julianem Leszczyńskim na czele. Od tego momentu KPP wraz ze związanymi z nią partiami, organizacjami i legalnymi przybudówkami, była całkowicie podporządkowana Moskwie. Przez cały okres swojej działalnośći, KPP prowadziła z mniejszym lub większym natężeniem działania propagandowe, szpiegowskie i sabotażowo-dywersyjne, skierowane przeciwko Polsce.

[edytuj] Założenia programowe

  • walka z ustrojem kapitalistycznym
  • obalenie ustroju kapitalistycznego
  • wprowadzenie dyktatury proletariatu
  • budowa ustroju socjalistycznego
  • internacjonalizm
  • przyłączenie Polski do ZSRR
  • oderwanie od Polski ziem wschodnich oraz zrzeczenie się na rzecz "bratnich socjalistycznych Niemiec" Górnego Śląska i Pomorza.

[edytuj] Główni działacze


Partia zbojkotowała pierwsze wybory 1919 licząc na rychłe zwycięstwo rewolucji światowej. Trzy lata później już po klęsce Rosji w wojnie z Polską otrzymała zadanie wejścia do polskiego parlamentu. Startowała pod szyldem "Związek Proletariatu Miast i Wsi" (zdobyła 2 mandaty). W 1926 r. poparła przewrót majowy Józefa Piłsudskiego. W Wyborach do Sejmu RP w 1928 roku, komuniści utworzyli legalne przybudówki partii, chcąc wziąć udział w głosowaniu. Najwięcej głosów uzyskały; "Sel-Rob Prawica", "Jedność Robotniczo-Chłopska", "Sel-Rob Lewica", "Zjednoczenie Lewicy Chłopskiej", "Zjednoczenie Robotnicze dla miasta Łodzi" i "Zmagania za interesy robotników i włościan". Ogółem KPP i związane z nią organizacje, uzyskały 829.416 legalnych głosów. Biorąc pod uwagę, że w omówionym głosowaniu, unieważniono 100.214 głosów (praktycznie były to głosy z ostentacyjnym poparciem dla komunistów), po zsumowaniu wyniesie to ok. 930.000 głosów (ok. 7,9% całości) z poparciem dla komunistów co było największym sukcesem KPP w okresie międzywojennym. W wyborach 1930 roku (do IV Sejmu), na organizacje przybudówkowe padło już tylko 286.612 głosów. Nawet doliczając głosy unieważnione, dałoby to nie więcej niż 400.000 głosów z poparciem dla komunistów (ok. 3,6% całości). Głównym organem prasowym KPP był "Czerwony Sztandar" oraz wychodzący za granicą "Nowy Przegląd". Wśród legalnych (do czasu) czasopism komunistycznych znajdowały się zarówno czasopisma wysokonakładowe, takie jak "Sztandar Socjalizmu" (dziennik KPRP o nakładzie od 10 tys. do 30 tys. egzemplarzy) czy "Dziennik Popularny" (wydawany od października 1936 r. w nakładzie 50 tys. egzemplarzy) jak i czasopisma o mniejszym zasięgu. KPP koordynowała też wydawanie szerokiej gamy pism nielegalnych. Starając się dotrzeć do jak największej liczby odbiorców, KPP wraz z KPZB i KPZU wydawała materiały propagandowe w językach; polskim, rosyjskim, białoruskim, ukraińskim, litewskim i jidisz. Od połowy lat dwudziestych KPP była w coraz większym stopniu infiltrowana i kontrolowana przez polskie służby specjalne. Na rzecz tych służb pracowali zarówno płatni konfidenci jak i ideowi informatorzy. Biorąc pod uwagę stopień kontroli KPP przez organy państwa polskiego (z czego Stalin zdał sobie sprawę dopiero w drugiej połowie lat 30.), KPP została rozwiązana w 1938 przez Międzynarodówkę Komunistyczną. Wielu z jej działaczy internowano i rozstrzelano z rozkazu Stalina. W 1956 roku na XX Zjeździe KPZR dokonano oficjalnej rehabilitacji KPP.

[edytuj] W okresie III Rzeczypospolitej

Partia polityczna, założona w lipcu 2002 roku. Aktualnym przewodniczącym jest Marcin Adam.

[edytuj] Program polityczny

Grafika:KPP.jpg

KPP głosi program komunistyczny opierający się na trwałych, marksistowsko-leninowskich podstawach, jak sama mówi "radykalnych przemian społecznych, gospodarczych i polityczno-ustrojowych" (wywłaszczenia przemysłu i rolnictwa, zastąpienie demokracji parlamentarnej demokracją opartą na bezpośrednich wyborach przedstawicieli pochodzących z załóg zakładów pracy). Domaga się wolności światopoglądowej, równouprawnienia kobiet i meżczyzn, szczególnie w sferze zatrudnienia i wychowania dzieci. Sprzeciwia się uczestnictwu Polski w NATO i Unii Europejskiej.

[edytuj] Historia KPP

KPP została założona przez działaczy wywodzących się w znacznej części ze Związku Komunistów Polskich "Proletariat", po uprawomocnieniu się postanowienia sądu stawiającego tę partię w stan likwidacji.

24 lipca 2005 podpisała porozumienie wyborcze z partiami lewicy pozaparlamentarnej: Antyklerykalną Partią Postępu RACJA, Polską Partią Ekologiczną - Zielonych, Polską Partią Pracy i Polskią Partią Socjalistyczną.

W wyborach parlamentarnych w 2005 roku wystartowała w ramach Komitetu Wyborczego Polskiej Partii Pracy wspólnie z Antyklerykalną Partią Postępu RACJA, Forum Emerytów i Rencistów, Polską Partią Ekologiczną - Zielonych i Polskią Partią Socjalistyczną. Na cały Komitet oddano 91266 głosów (0,77%) a na KPP 2106 (0,02%)

Kandydatką w wyborach prezydenckich w 2005 roku popieraną przez partię miała być prof. Maria Szyszkowska, jednakże jej sztab wyborczy nie zebrał wystarczającej liczby podpisów, które umożliwiłyby jej kandydaturę. KPP poparła więc kandydaturę Daniela Podrzyckiego z PPP, który przed wyborami doznał śmiertelnego wypadku.

Oficjalna strona internetowa Komunistycznej Partii Polski: http://www.kompol.org/

Źródło: „http://www.pol.anarchopedia.org/KPP”