RASH

Z Anarchopedia

RASH (Red (and) Anarchist Skinheads) - odłam ruchu skinheads, szeregi którego tworzą anarchiści, socjaliści oraz komuniści. Ruch jest zaangażowany w sprawy polityczne, socjalne, ekologiczne itd.

[edytuj] Historia

Czerwoni skini pojawili się na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych kiedy kultura skinhead zaczęła być jednoznacznie utożsamiana z rasizmem i nacjonalizmem. Do tego czasu skini nie deklarowali się przeważnie politycznie i w ramach jednej kultury funkcjonowali ludzie o różnych poglądach a łączyła ich duma klasy robotniczej, wspólna muzyka, tożsamość z dzielnicą, drużyną, przynależność do związku zawodowego i świat prostych, często konserwatywnych zasad i wartości. Skrajna prawica zaczęła wykorzystywać kryzys gospodarczy do propagowania haseł szowinistycznych i rasistowskich zyskując swym uproszczonym widzeniem świata wielu zwolenników zwłaszcza na stadionach. Podawano wtedy prostą receptę na bezrobocie w postaci wyrzucenia emigrantów, których kilka lat wcześniej sprowadzano w obliczu braku rąk do pracy. Niestety stosunkowo dużo ludzi nie wnikało w przyczyny zjawiska bezrobocia, czy kryzysu gospodarczego. Skini z biednych dzielnic, nie stroniący od awantur nie byli intelektualistami, ale byli za to idealnym mięsem armatnim w organizacjach prawicowych do których byli werbowani na stadionach.

W tym stanie rzeczy część ludzi identyfikujących się dotąd z kulturą skinhead, posiadający lewicowy światopogląd postanowiło stworzyć sobie własną scenę. Powstała ona na bazie takich zespołów, jak REDSKINS, ANGELIC UPSTARTS, THE BURIAL, RED ALERT, RED LONDON. Idea stworzenia lewicowej sceny dla skinów szybko znalazła zwolenników Belgii, Francji, Hiszpanii, Włoszech, USA. Obecnie czerwoni skini są w większości krajów świata a jako ciekawostkę można powiedzieć, że największą sceną uważającą się za redskinową jest scena chińska, gdzie koncerty odbywają się na stadionach. Jest to chyba jedyny przypadek, że jakaś subkultura młodzieżowa ma za sobą przychylność części aparatu państwowego. W sumie nikt z zachodu tej sceny jeszcze nie zbadał i nie wiadomo, czy można uznać ją za naszą. Głównym wyznacznikiem różniącym nas od pozostałych skinów jest nasz internacjonalizm i zaangażowanie w walkę polityczna po stronie lewicy (zarówno jako anarchiści jak i socjaliści). To zaangażowanie często powoduje, że nie jesteśmy sceną zbyt dynamiczną, bo stawiamy działania polityczne nad subkulturowymi. Obecnie muzycznie scena lewicowa jest wielonurtowa- czerwoną muzykę grają nie tylko zespoły oi!, ska czy punk, ale także HC, dub, rap, reggae.

Do znanych kapel redskinowych poza wcześniej wymienionymi można dodać Kortatu, Negu Goriak, Banda Bassotti, AK 47, Brigada Flores Magon, Blagers ITA, Les Partisans, Los Fastidos, Skalariak, Skaparapid.

W Polsce pierwsze grupy redskinów pojawiły się w połowie lat dziewięćdziesiątych (choć wcześniej istniała ponoć jakaś w Trójmieście) w Warszawie, Wrocławiu, Kielcach, Elblągu i na Śląsku.

[edytuj] Francja

Francuski ruch RASH (red skinów) – pierwszy, który zaistniał na dużą± skalę na arenie międzynarodowej – powstał w szczególnych okolicznościach lat osiemdziesiątych (dokładnie lat 1984-86). Okoliczności te polegały, z jednej strony, na bardzo ciężkiej sytuacji ekonomicznej i politycznej (których głównym przejawem było ogromne bezrobocie) pierwszych neoliberalnych reformach i silnej pozycji ekstremalnej prawicy, reprezentowanej przez Front Narodowy. Z drugiej, duży wpływ wywarło pojawienie się we Francji kultury alternatywnej (mieszanki francuskiego punk-rocka, protestów politycznych i multikulturalizmu).

Odizolowana kultura miejska

Pierwsi francuscy redskini nie pojawili się wewnątrz ruchu skinheadów, ani nie mieli szczególnych związków z jego kultur±. W latach osiemdziesiątych prawie wszyscy francuscy skinheadzi byli albo powiązani z faszystami albo apolityczni. Rozbijali punkowe koncerty i atakowali squaty (żeby „zaznaczyć swoje terytorium”), napadali na bezdomnych i imigrantów, okradali dzieciaki w metrze. Dużo uwagi poświęcały im media – zarówno prasa, jak i telewizja, często organizowali demonstracje itp. W tym samym czasie przy zespole Berurier Noir powstała grupa ochrony, której głównym zadaniem była ochrona koncertów przed atakami faszystów. W ten sposób powstała pierwsza „załoga” redskinów – Red Warriors – była to także pierwsza paryska grupa „łowców nazistów” [w oryginale „bone-hunters” – tłum.].

Jednocześnie, wiele pojedynczych osób, znajduj±cych się pod wpływem angielskiego zespołu „The Redskins” oraz skuszonych wizją połączenia robotniczej estetyki i przemocy charakterystycznej dla ruchu skinheadów z ideologi± radykalnej lewicy, poszło w ¶lady Red Warriors. Ci ostatni, wraz z podobnymi grupami, stawali się powoli cichą grozą Francji. Po upływie trzech lat nie było już w Paryżu nikogo, kto nosiłby francuską flagę na fleku. Zwycięstwo nie było oczywiście dziełem tylko i wył±cznie Red Warriors, ale złożyły się na nie również siła ruchu anty-faszystowskiego, apatia starszych działaczy faszystowskich oraz odejście od skrajnej prawicy wielu skinheadów, którzy przyznali, że byli manipulowani przez polityków i że faszyzm jest droga do nikąd.

Red Warriors byli bez wątpienia detonatorem, który połączył idee anty-faszyzmu z materialnymi warunkami życia w tamtych latach. Wiele załóg, mniej lub bardziej legendarnych, powstało w tym czasie – m.in. „The Lenin Killers”, „Red Action Skinhead”, czy „Marseilles Red Army (w Marsylii). Niektóre z tych grup były przejawem nieciekawego zjawiska nadużywania przemocy. Niektóre ekipy, jak np. „Ducky Boys” miały własne „kodeksy zachowań”, inne nie były niczym więcej niż grupkami zwykłych chuliganów, którzy zaczynali stawać się prawie tak niebezpieczni jak wcześniej faszyści. Na szczęście, logika terytorium, gangów i bezsensownej przemocy nie osiągnęła tego poziomu, który do dzisiaj istnieje w Stanach Zjednoczonych.

Kultura ruchu w tym czasie jest różnorodna: na poziomie muzycznym Oi!, punk, reggae, ale także psychobilly, a nawet hip-hop. W pewnym sensie, redskini są najbardziej zdecydowaną częścią, swoistą „awangardą” ruchu alternatywnego, sprzeciwiającego się faszyzmowi i rasizmowi. Muzyka jest na drugim planie. Jedynym zespołem jednocz±cym cały ruch są „Redskins” – trockistowski (związany z Socialist Workers Party) zespół z Anglii, grający „power-soul”. Nie istnieje też jedność polityczna – część redskinów to trockiści skupieni albo w Międzynarodowej Organizacji Komunistycznej (OCI – Organisation Communiste Internationalle), albo w Lidze Rewolucyjnych Komunistów (LCR – Lige Communiste Revolutionare), kilku jest związanych z Francuską Partią Komunistyczną (PCF), a sporo należy do niezależnych, anarchistycznych ruchów. SCALP – Section Carrement Anti Le Pen (wcześniej Anti-Le Pen Brigade) był nie-dogmatyczną i anty-autorytarną grupą bardzo nastawioną na akcje, której działalność dobrze oddaje bojowość polityczną redskinów tamtych czasów.

W końcu, na poziomie estetycznym, redskini łączyli elementy zaczerpnięte z subkultury skinów (fleki, buty Doctor Martens), psychobilly (fryzury, czerwone chustki) i pierwszych B-Boyów (szerokie spodnie, czapki baseballowe). Do tego często używali symboliki indiańskiej (koszulki „Washingtone Redskins”) i elementów folkloru robotniczego (kombinezony). Niektórzy naśladowali angielskich skinów i nosili fleki na drug± stronę (pomarańczową stroną na zewnątrz), ale nie było to zbyt popularne (może było zbyt krzykliwe, zbyt „disco”?). W tym momencie istniał punkt wyjścia dla otwartego ruchu kulturowego, który nie musi oddzielać się od reszty sceny niezależnej tamtych czasów, ale może wyrażać prosty i energetyczny anty-faszyzm – na ulicach i na koncertach.

1989 – powrót do korzeni, koniec alternatywy

Przegrana faszystów na ulicach praktycznie pozbawiła redskinów racji bytu. Faszyzm zinstytucjonalizował się, chcąc zwiększyć swoją popularność (i w mniejszym czy większym stopniu zerwał współpracę z nazi-skinami) i to na poziomie partii politycznych nabrał wymiaru zjawiska ogólnokrajowego. 1989 był także rokiem, w którym rozpadło się kilka zespołów zasilających scenę alternatywną – takich jak „Nuclear Device”, „Les Brigades”, „Kortatu” i „Berurier Noir”. Część redskinów porzuciła ruch, a reszta zaczęła odkrywać na nowo prawdziwe korzenie subkultury skinheads: reggae, rocksteady, ska i kulturową mieszankę Anglii lat sześćdziesi±tych.

Ponadto, w 1989 nastąpiło „drugie odrodzenie Ska” (Zwłaszcza niemieckiego – „Skaos” i amerykańskiego – „The Toasters”). W tym czasie do Francji powróciła moda na „Traditional Skinheads” albo „Trojan Skins”. Popularny był też ruch SHARP. Redskini, którzy byli najbliżsi tej kulturze, stali się Czerwonymi Skinheadami, albo, innymi słowy, tradycyjnymi skinheadami jeśli chodzi o modę i muzykę, ale ciągle związanymi z radykalną lewicą. Zyskali zaufanie i szacunek reszty skinheadów (apolitycznych), ale stracili oryginalność pierwotnego ruchu. Stracili też szansę na rozwijanie kultury młodzieżowej, która byłaby politycznie świadoma i zdolna do zintegrowania się z młodymi imigrantami z biedniejszych dzielnic. Moim zdaniem, ryzyko związane z ograniczaniem kultury redskinów (czy w ogóle skinheadów) do lat sześćdziesi±tych (soul, ska, reggae) i póĄnych siedemdziesiątych (street punk i oi!) polega na możliwości przekształcenia się ruchu w kolejną grupę starając się zachować starą tradycję (jak np. moodsi, czy street-punkowcy) i wyizolowaną od współczesnych buntowniczych kultur (rap, hardcore itd.)

[edytuj] Zespoły Muzyczne

  • Non Servium (Hiszpania)
  • Nucleo Terco (Hiszpania)
  • Pilseners (Katalonia)
  • Molodoi (Francja)
  • Inadaptats (Katalonia)
  • Criminal Skin (Chile)
  • Oi! the Arrasse (Katalonia)
  • Frontkick (Niemcy and Katalonia)
  • Kortatu (Kraj Basków)
  • Curasbun Oi! (Chile)
  • Ejercito Rojo (Puerto Rico)
  • No Respect
  • El Odio Oi! (Meksyk)
  • Puntas De Acero
  • Those Unknown (U.S.)
  • The Burial(U.K.)
  • Shots In The Dark
  • Scrapy
  • Opció K-95 (Katalonia)
  • Mors Aux Dents
  • Les Kamionërs Du Suicide
  • Les Partisans (Francja)
  • Kontratodo (Peru)
  • Komintern 43
  • Keltoi! (Galiza)
  • Kaos Urbano (Hiszpania)
  • Guardia Negra
  • Generacion Rebelde
  • Comrade
  • Brigada Flores Magon (Francja)
  • Antiruggine (Włochy)
  • Jeunesse Apatride
  • The Redskins (U.K)
  • Red Alert (U.K)
  • Red London (U.K)
  • Klasse Kriminale (Włochy)
  • The Oppressed (Wales)
  • Angelic Upstarts (U.K)
  • Los Fastidios (Włochy)
  • Fighting Chance (USA)
  • The Prowlers (Kanada)
  • The Class Assassins (Kanada)
  • The Stage Bottles (Niemcy)
  • Union Made (Quebec)
  • Fate2Hate (Quebec)
  • Final Four
  • No Good Heroes (U.S.)
  • Blaggers ITA (U.K.)
  • Bolchoi (Francja)
  • Youngang (Włochy)
  • Ya Basta
Źródło: „http://www.pol.anarchopedia.org/RASH”